Op vrijdag 27 februari hadden we de eer om de Colombiaanse auteur Juan Gabriel Vásquez te ontvangen. Maarten Geeroms ging met Vásquez is gesprek over zijn nieuwste roman “De namen van Feliza”. Vásquez schreef een meeslepende roman over het leven van de Colombiaanse beeldhouwster Feliza Bursztyn. Deze bijzondere vrouw verzette zich noodgedwongen tegen de maatschappij waar zij haar hele leven deel van uitmaakte. Als revolutionair kunstenares in een snel veranderend politiek milieu, als vrijgevochten vrouw in een wereld waarin mannen de dienst uitmaakten en als dochter van twee Joodse vluchtelingen in Colombia, is Feliza met haar levensloop een spiegel van de spanningen in de twintigste eeuw en verpersoonlijkt ze de wilskracht van vrouwen om de teugels van hun eigen leven in handen te nemen.
Een kort portret door collega Jan
Een van de meest opvallende passages in de biografie van Juan Gabriel Vasquez (1973) speelt zich af in de Belgische Ardennen. De Colombiaan streek er neer in 1999 en verbleef ongeveer een jaar in het dorpje Xhoris. Hij had al twee novellen gepubliceerd maar daar had hij zich vrijwel meteen na verschijnen van gedistantieerd, omdat hij het middelmatige, mislukte probeersels vond. De schrijver die al vanaf zijn achtste verhalen schreef, bevond zich opeens in een diepe crisis. In de natte, mistige bossen en dorpen van de Ardennen vond hij echter nieuwe inspiratie. Hij schreef er de verhalenbundel ‘De geliefden van Allerheiligen’ (2001), waarover hij later zou beweren dat hij met die verhalen over de valkuilen van liefde en eenzaamheid zichzelf als schrijver heruitvond.
Daarna nam zijn carrière een hoge vlucht. Met ‘De informanten’ (2004) en ‘Het geluid van vallende dingen’ (2011) zette hij zich wereldwijd op de kaart als een van de meest getalenteerde Zuid-Amerikaanse auteurs van zijn generatie. In die romans duikt hij diep in de recente geschiedenis van Colombia, getekend door geweld, burgeroorlog en escalerende conflicten tussen drugskartels. Voor zijn indrukwekkende roman ‘De vorm van ruïnes’ (2015) – een verweving van autobiografie, misdaadroman, samenzweringstheorie, geschiedschrijving en politieke aanklacht - werd hij in zijn thuisland gelauwerd als de ware opvolger van die andere Colombiaanse gigant Gabriel Garcia Marquez.
In een lezing aan Oxford University omschreef Vasquez de romankunst ooit als ‘de plek waar men een vuist maakt en tegen de machthebbers zegt dat ze liegen’, maar ook als ‘de ruimte bij uitstek om de ander te ontdekken, de wereld, en jezelf’. Het zijn die twee bewegingen, de aanklacht tegen onrecht en de zoektocht naar verbinding, die in al zijn romans terugkeren en ze zo ongelooflijk boeiend maken.
Meer interesse of zin om na te genieten? Bestel het boek hier!
