Welkom bij De Groene Waterman. Een huis voor boeken, cultuur en ontmoeting. Literair, progressief en coöperatief.

Alle genres


Ontdek hier onze favorieren. U kan ook op genre of op lezer selecteren.

De fluistering van de sterren -- (Fictie)
De fluistering van de sterren - Nagieb - Mahfoez

Deze bundel was mijn eerste kennismaking met het werk van Nobelprijswinnaar Nagieb Mahfoez. Mahfoez presenteert in deze (zeer korte) verhalen tafereeltjes uit het dagelijks leven van de gewone Egyptenaren, met elkaar verbonden door de wijk waarin ze leven en hun gemeenschappelijke geschiedenis. De verhalen gaan vaak gehuld in een nevel van (bij)geloof en mysterie en zijn van een bedrieglijke eenvoud, mooi en doorspekt van heel wat levenservaring. Wie Egypte al eens bezocht, ziet Mahfoez er vanuit een theehuis de mensen observeren en denkt er de geuren van het land met gemak bij.

editor

Door Katrien Merckx sinds 17 dagen

Het Alles -- (Fictie)
Het Alles - Dave Eggers

"Kudos to Dave Eggers", titelde The Guardian. Andere reviews zijn minder enthousiast. Totale voorspelbaarheid, geen fantasie,...de kritische recensenten vinden het een drammerig boek dat niets aan de verbeelding overlaat. Maar is dat niet net de wereld die Eggers wil schetsen? Surveillance capitalism tot in het detail uitgewerkt. Het is een spel dat Eggers ook in “A Hologram for the King” speelde, waarbij je je tijdens het lezen dood verveelt. Net zoals het hoofdpersonage dat dagen in de woestijn zit te wachten op die ene ontmoeting. Toegeven, het verhaal van “The Circle” was spannender en verrassender, maar ook “Het Alles” heb ik graag gelezen. Ik ben een Eggers-fan. Ik heb gelachen, ik heb de wenkbrauwen gefronst bij elke nieuwe app die kritiekloos aanvaard werd en de roep naar meer controle, zekerheid en minder keuze deed groeien. Ik heb mezelf en de wereld rondom me herkend en tegelijk heb ik me verbaasd afgevraagd waar het allemaal naartoe gaat. “Het Alles” is grappig, grotesk en zet je aan tot nadenken. Wat mij betreft een geslaagde satire.

editor

Door Katrien Merckx sinds 17 dagen

In the Time of the Butterflies -- (Fictie)
Julia Alvarez

== 25 november: Dag voor de Uitbanning van geweld tegen vrouwen == Vandaag 61 jaar geleden, in de nadagen van het schrikbewind van generaal Trujillo in de Dominicaanse Republiek worden drie jonge vrouwen (de Mirabal-zussen) in een hinderlaag gelokt en vermoord. Als eerbetoon aan de zussen werd hun sterfdag, eerst in Latijns-Amerikaans en later ook elders in de rest van de wereld, uitgekozen als Dag tegen geweld op Vrouwen. Julia Alvarez schreef hun verhaal neer in het fantastische en meeslepende“In de tijd van de vlinders”. Al jaren een van mijn favorieten.

editor

Door Katrien Merckx sinds 1 maanden en 20 dagen

Onzichtbare man -- (Fictie)
Ralph Ellison

== “Ik ben onzichtbaar, moet u weten, omdat de mensen me niet willen zien. Net als die hoofden zonder lichaam die ze soms op de kermis vertonen, ben ik als het ware omringd door spiegels van hard, vertekenend glas. Wie mij nadert ziet alleen mijn omgeving, zichzelf, of het product van zijn eigen verbeelding – wat dan ook, behalve mij” == Deze klassieker in de Afro-Amerikaanse literatuur is een existentiele roman over de zoektocht van een zwarte man naar zijn identiteit . Het is tevens een scherpe veroordeling van de diepgewortelde rassendiscriminatie en de achterstelling in het Amerika van de jaren vijftig. Jammer genoeg nog erg actueel.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 25 dagen

Niet door water, maar door vuur -- (Fictie)
James Baldwin

== “The limits of your ambition were, thus, expected to be set forever. You were born into a society which spelled out with brutal clarity, and in as many ways as possible, that you were a worthless human being. You were not expected to aspire to excellence: you were expected to make peace with mediocrity.” == Dit briljant boekje, geschreven in 1963 door wellicht een van de beste schrijvers ooit over raciale ongelijkheid, laat zien hoe verankerd het racisme in de Amerikaanse samenleving is. Verontrustend, angstaanjagend, inzichtelijk met een overvloed aan observaties, essentieel om te begrijpen hoe het hedendaagse leven voor de zwarte Afro-Amerikaan er nu nog steeds uitziet.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 25 dagen

Tussen de wereld en mij -- (Non-fictie)
Ta-Nehisi Coates

== “Een doodgewone dag kan op straat ineens in een levensgevaarlijke quiz veranderen, waarbij elk fout antwoord kan leiden tot een pak slaag, een schietpartij of een zwangerschap...Wat ik graag wil dat je weet, is dat het in Amerika traditie is om het zwarte lichaam te vernietigen – het is erfgoed...Je kunt niet vergeten hoeveel ze van ons hebben afgenomen en hoe ze onze lichamen hebben omgezet in suiker, tabak, katoen, goud.” == In deze lange brief gericht aan zijn zoon, een zwarte tiener, stelt Coates vergelijkbare vragen als Baldwin vijftig jaar eerder stelde aan zijn neefje in 'Niet door water, maar door vuur.' Hoe te 'over'leven in Amerika als je wordt geboren in een zwart lichaam? Waarom zijn zwarte mensen vaker slachtoffer van politiegeweld? Waarom is de kloof tussen wit en zwart nog steeds zo groot? Coates maakt pijnlijk duidelijk hoe diep geworteld het racisme nog steeds is.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 25 dagen

Beminde -- (Fictie)
Toni Morrison

== “Blanke mensen geloofden dat er onder elke donkere huid een rimboe school, om het even hoe je je gedroeg. Snelle onbevaarbare rivieren, schommelende krijsende bavianen, slapende slangen, rood tandvlees dat loerde op hun lekkere blanke vlees. In zekere zin hadden ze gelijk... Maar die rimboe brachten de zwarten niet van elders mee hierheen. De rimboe plantten de blanke mensen aan. En hij groeide. En hij verspreidde zich. Verspreidde zich in, tijdens en na het leven, tot hij zich massaal meester maakte van de witten die hem hadden geschapen. En tot ze er allemaal mee te maken kregen. Tot ze veranderden en een transformatie ondergingen. Bloeddorstig en dwaas werden en slechter dan ze zelf wilden, zo bang waren ze voor de rimboe die ze zelf hadden geschapen. De krijsende baviaan huisde onder hun eigen blanke huid. Het rode tandvlees was hun eigen tandvlees.” == Een roman die doordringt tot de kern van wat het betekent om mens te zijn, die een stem geeft aan zij die er geen mogen hebben, over moeders en dochters die gebukt gaan onder het juk van de slavernij, een sensationeel verhaal over hoe wanhoop kan leiden tot ondenkbare handelingen. Dit boek is een meesterwerk.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 25 dagen

Amerikanah -- (Fictie)
Chimamanda Ngozi Adichie

== “Ik kreeg het advies om mijn toon te matigen. Maar ik vind dit een heel belangrijk onderwerp. Het gaat om je verhaal mogen vertellen zonder iemands inmenging, gehoord worden. Het gaat om openheid. Om luisteren. Om vragen stellen. Dan gaan we richting rechtvaardigere en eerlijkere samenlevingen. Het gaat over 'er' mogen zijn.” == Een levendig en persoonlijk verhaal over imigratie, huidskleur, ras en klasse en de aandoenlijke pogingen om zich aan te passen. Geschreven met de nodige humor en met een verbazingwekkende emotionele diepgang.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 25 dagen

Verzamelde verhalen -- (Fictie)
Ingeborg Bachmann

"In de 'Verzamelde verhalen' van Ingeborg Bachmann is een virtuoze auteur aan het woord die schrijft op het scherp van de snee. ...Bachmann schrijft met zoveel inzicht in de menselijke conditie dat het pijn doet. Haar verhalen zijn weerbarstig, stoutmoedig en virtuoos. Het moet een helse klus zijn geweest om Bachmanns fijnzinnige en genuanceerde taal om te zetten naar het Nederlands, maar vertaler Paul Beers deed het met verve." (volledige recensie van Jan is verschenen in De Tijd)

editor

Door Jan Dertaelen sinds 3 maanden en 2 dagen

keeps crashing down the same period in my text between the paragraphs and I forgot about the crush -- (Poëzie)
Stine Sampers

De conceptuele gedichten van Stine Sampers bevinden zich in een tussenruimte, een grijze zone. Ze verspringen en haperen. Ze blijven steken zoals onze gedachtegang soms stil blijft staan bij een enkel woord of beeld wanneer iemand tegen ons praat. Iemand spreekt iets uit en datgene wordt een impuls. Het roept een nieuw beeld op, dat weer een nieuw beeld oproept, dat weer een nieuw beeld oproept, dat weer een nieuw beeld oproept. De beelden worden op elkaar gelegd als dunne lagen mist waar je vaag de contouren van het gedachtelandschap nog doorheen ziet. De gedichten zijn fragmentarisch, associatief, en lijken samen te vallen met het denken zelf. Het lezen van Sampers’ werk is als denken, als een herinnering, als ongemak, als verlangen, als een gedachtestroom, als een knipperend licht, een flikkerend bewustzijn, als de droom die overvloeit in het ontwaken. Je wordt nooit helemaal wakker. De gedachte kent geen einde. Sampers schreef de bundel met behulp van haar smartphone (een Samsung Galaxy S5 en later S7). Het algoritme van haar telefoon bepaalde welke wending de tekst nam. Berichten uitgewisseld met vrienden, geliefden, familie en kennissen vormden de invoer. Maru Mushtrieva, die de opvoering van een deel van de publicatie cureerde, beschrijft in het nawoord de synthese van woordenschat uit berichten: “De woorden uit verschillende contexten, ooit zorgvuldig uitgekozen, behoren nu toe aan de zorgeloze woordenschat van een machine, worden deel van een vicieuze cirkel van misplaatste herkenning.” De woorden afkomstig uit gesprekken uit het verleden projecteren een verlangen naar verbinding op het heden en de toekomst. Er zit een onmogelijkheid tot samenkomst in vervat: tussen het vroeger en het nu; tussen het ik en de ander; tussen flarden van gedachten en coherente communicatie. De aard van het schrijfproces stelt de gedichten vrij van een vaste, voorbedachte betekenis en laat ruimte voor ons, de lezers, om mee te varen op die betekenisloosheid of om zelf betekenis toe te kennen, herinneringen te koppelen, de haperende taal onder te dompelen in de mist van ons eigen verlangen.

editor

Door Emilie Pariel sinds 3 maanden en 15 dagen