Welkom bij De Groene Waterman. Een huis voor boeken, cultuur en ontmoeting. Literair, progressief en coöperatief.

Alle genres


Ontdek hier onze favorieren. U kan ook op genre of op lezer selecteren.

keeps crashing down the same period in my text between the paragraphs and I forgot about the crush -- (Poëzie)
Stine Sampers

De conceptuele gedichten van Stine Sampers bevinden zich in een tussenruimte, een grijze zone. Ze verspringen en haperen. Ze blijven steken zoals onze gedachtegang soms stil blijft staan bij een enkel woord of beeld wanneer iemand tegen ons praat. Iemand spreekt iets uit en datgene wordt een impuls. Het roept een nieuw beeld op, dat weer een nieuw beeld oproept, dat weer een nieuw beeld oproept, dat weer een nieuw beeld oproept. De beelden worden op elkaar gelegd als dunne lagen mist waar je vaag de contouren van het gedachtelandschap nog doorheen ziet. De gedichten zijn fragmentarisch, associatief, en lijken samen te vallen met het denken zelf. Het lezen van Sampers’ werk is als denken, als een herinnering, als ongemak, als verlangen, als een gedachtestroom, als een knipperend licht, een flikkerend bewustzijn, als de droom die overvloeit in het ontwaken. Je wordt nooit helemaal wakker. De gedachte kent geen einde. Sampers schreef de bundel met behulp van haar smartphone (een Samsung Galaxy S5 en later S7). Het algoritme van haar telefoon bepaalde welke wending de tekst nam. Berichten uitgewisseld met vrienden, geliefden, familie en kennissen vormden de invoer. Maru Mushtrieva, die de opvoering van een deel van de publicatie cureerde, beschrijft in het nawoord de synthese van woordenschat uit berichten: “De woorden uit verschillende contexten, ooit zorgvuldig uitgekozen, behoren nu toe aan de zorgeloze woordenschat van een machine, worden deel van een vicieuze cirkel van misplaatste herkenning.” De woorden afkomstig uit gesprekken uit het verleden projecteren een verlangen naar verbinding op het heden en de toekomst. Er zit een onmogelijkheid tot samenkomst in vervat: tussen het vroeger en het nu; tussen het ik en de ander; tussen flarden van gedachten en coherente communicatie. De aard van het schrijfproces stelt de gedichten vrij van een vaste, voorbedachte betekenis en laat ruimte voor ons, de lezers, om mee te varen op die betekenisloosheid of om zelf betekenis toe te kennen, herinneringen te koppelen, de haperende taal onder te dompelen in de mist van ons eigen verlangen.

editor

Door Emilie Pariel sinds 10 dagen

Meer dan een broer -- (Fictie)
David Diop

"Meer dan een broer" van de Franse schrijver David Diop start heftig. Het neemt je meteen mee naar de verschrikkingen van de oorlog, de scenes zijn ruw en hard. De vele herhalingen geven het een bezwerend, poëtisch ritme. Het is even wennen aan de toon en stijl maar al snel wil je het in een ruk uitlezen. Diop won met dit boek niet alleen verschillende Franse literaire prijzen, hij is ook de eerste Fransman die de International Booker Prize won. Ik las de laatste drie winnaars - waaronder het onterecht onbekende "Celestial Bodies" van Jokha al-Harthi dat tot mijn verbazing nog steeds niet vertaald werd (uitgevers waar zitten jullie?) - en krijg de indruk dat de jury van deze prijs het voor boeken heeft die je op een of andere manier emotioneel raken en ongemakkelijk doen voelen. "Meer dan een broer" is dan ook een pakkend boek dat een gezicht geeft aan de Senegalese soldaten die in de Eerste Wereldoorlog meevochten met hun kolonisator (Frankrijk), over de impact van vriendschap en de verschrikkingen van de oorlog.

editor

Door Katrien Merckx sinds 1 maanden en 8 dagen

More Than a Woman -- (Non-fictie)
Caitlin Moran

Ik hou zo van Caitlin Moran haar openheid, eerlijkheid en humor: herkenbaar en zelfrelativerend. Moran lezen doet zoveel deugd. En oh diegene die mijn dochter wil huwen en Caitlin Moran niet kent :-)))

editor

Door Katrien Merckx sinds 1 maanden en 8 dagen

De wand -- (Fictie)
Marlen Haushofer

"De wand" van Marlen Haushofer stond al een tijdje op mijn wil-ik-lezen-lijstje en kwam door de mooie heruitgave van bij uitgeverij Orlando terug onder mijn aandacht. Een vrouw vertrekt op weekend met vrienden en blijkt na de eerste nacht door een onzichtbare wand omgeven te zijn. In het gezelschap van een koe, kat en hond is ze helemaal op zichzelf aangewezen om te overleven. Om niet gek te worden van haar gedachten houdt ze een nauwkeurig verslag bij. Verwacht geen vreselijke verhalen van ontbering en angst, integendeel ze berust verrassend snel in haar lot. En toch zit je op het puntje van je stoel tijdens het lezen. Bijzonder mooi verhaal over het samenleven van mens en natuur, goed voor vier sterren op Goodreads.

editor

Door Katrien Merckx sinds 1 maanden en 8 dagen

Dominantie -- (Non-fictie)
Warda El-Kaddouri

Kort maar krachtig, zo kan je Dominantie van Warda El-Kaddouri uit de reeks 'Karakters' omschrijven. Op een heldere en genuanceerde manier wordt het begrip 'dominantie' uitgelegd en gekaderd, om dan iets dieper in te gaan op dominante verhalen, het literaire canon en het huidige debat errond. Een goede en toegankelijke introductie. "Je begint uiteindelijk bij de ideeën en opvattingen, voordat je kunt overgaan tot actie en het veranderen van instellingen en relaties.” (p43)

editor

Door Hanne Staes sinds 3 maanden en 2 dagen

Donuteconomie -- (Non-fictie)
Kate Raworth

De economische wetenschap ligt in duigen. De financiële crisis werd niet voorspeld, laat staan voorkomen. Achterhaalde economische theorieën hebben een wereld mogelijk gemaakt waarin nog steeds extreme armoede heerst, terwijl de allerrijksten elk jaar rijker worden. Economisch handelen tast de natuur zo sterk aan dat onze toekomst gevaar loopt. In Donuteconomie laat econoom Kate Raworth zien hoe het mainstream economische denken ons op een dwaalweg heeft gezet. Ze tekent de routekaart die ons kan leiden naar het punt waarop in de behoefte van iedereen kan worden voorzien, zonder dat dit ten koste gaat van onze planeet. Dit alles resulteert in een alternatief en innovatief economisch model voor de 21e eeuw.

editor

Door . DwarsLezers sinds 3 maanden en 5 dagen

Superieur -- (Non-fictie)
Angela Saini

Het is geen toeval dat onze ideeën over ras gevormd werden tijdens de hoogdagen van het Europees kolonialisme, toen de machthebbers besloten hadden dat ze superieur waren aan de inheemse bevolking en ze deze 'wilden' een plezier zouden doen door ze te koloniseren. Witheid werd de zichtbare maatstaf van de menselijke moraliteit. “Als we de betekenis van ras willen begrijpen moeten we begrijpen hoe macht werkt. Als je ziet hoe macht het idee van ras heeft vormgegeven en dat nog steeds blijft doen, hoe macht zelf de wetenschappelijke feiten beinvloedt, begint alles op zijn plaats te vallen.” zegt de veelgeprezen wetenschapsjournalist, Angele Saini, in haar briljant en met passie geschreven boek. Ze beschrijft hoe de 'rassentheorie' door wetenschappers werd gebruikt om slavernij, kolonialisme en economische uitbuiting van de zwakken te rechtvaardigen. Deze wetenschappers, waaronder Nobelprijswinnaars, bekleedden invloedrijke politieke en academische posities en domineerden het wetenschappelijke en sociale discours wereldwijd. Ook de twintigste eeuw kende een gepassioneerde deelname van onderzoekers die hun (pseudo)wetenschappelijke bijdrage hebben gegeven ter ondersteuning van de rassenleer van de nazi's. Maar wie denkt dat we na de gruwelen van de vorige eeuw ons lesje hebben geleerd zit er helemaal naast. In 'Superieur' neemt Saini ons mee op een reis door een duistere wereld waar onderzoekers en academici geobsedeerd lijken door het meten van schedels, het testen van bloed, het linken van ras en IQ, DNA-onderzoek... om aan te tonen dat er wel degelijk rassen bestaan, waarbij het ene ras superieur is aan het andere. Om geen openlijke racistische taal te gebruiken krijgt dit onderzoek de naam van een 'studie van de menselijke biodiversiteit.' Deze 'studie' is een welgekomen rekwisiet voor heel wat politici en autoritaire leiders wereldwijd die hun politieke ideologie willen verkopen. ” Er zijn machtige krachten ter rechterzijde die onderzoek naar menselijke verschillen financieren, met het oog op het vaststellen van die verschillen als basis voor ongelijkheid. Uiteindelijk is politiek altijd een aspect van wetenschap, net zoals dat helemaal in het begin het geval was...En net als voorheen is de boodschap van degenen met racistische bedoelingen voorzichtig op maat gemaakt, zorgvuldig vormgegeven om op de populistische angsten in te spelen, terwijl ze tegelijkertijd logisch en redelijk klinkt. “ 'Superieur' is een belangrijk, verontrustend en baanbrekend boek. Een eye-opener die laat zien hoe het wetenschappelijk racisme als een sluipend gif nog steeds in de academische wereld is geworteld. “ Intellectueel racisme heeft altijd bestaan heeft inderdaad een tijdlang gefloreerd” zegt Saini. “Ik geloof dat het nog steeds het giftige zaadje in het hart van de academische wereld is. Hoe dood het misschien ook lijkt te zijn, het heeft maar een beetje water nodig, en nu regent het.” Er is nauwelijks een betere tijd om dit boek te lezen.

editor

Door Edith Aerts sinds 4 maanden en 19 dagen

Meisje, vrouw, anders -- (Fictie)
Bernardine Evaristo

Spitant! Urgent! Wervelend! Een bom, geschreven met een vaart van jewelste. Het vertelt, toont, klaagt aan zonder ooit belerend of pamflettair te worden. Meeslepend tot het einde. Lang geleden dat ik zoiets gelezen heb. Van Londen tot Schotland, van een non-binaire socialmedia-influencer tot een 93-jarige vrouw op een boerderij. Meisje, vrouw, anders volgt twaalf personages van kleur die op zoek zijn naar iets – een gedeeld verleden, een onverwachte toekomst, een plek om thuis te komen, een geliefde, een sprankje hoop. Evaristo brengt hen op meesterlijke wijze samen en herinnert ons aan datgene wat ons verbindt in tijden van verdeeldheid.

editor

Door Katrien Merckx sinds 5 maanden en 18 dagen

De wijde Sargassozee -- (Fictie)
Jean Rhys

Een broeierige en mysterieuze roman waarin Jean Rhys een stem geeft aan krankzinnige Bertha, de eerste mevrouw van Rochester uit de beroemde klassieker van Emily Bronte. Schitterend. En nu ga ik eindelijk “Jane Eyre” eens lezen.

editor

Door Katrien Merckx sinds 6 maanden en 15 dagen

De verdwenen piano's van Siberië -- (Non-fictie)
Sophy Roberts

In de zomer van 2015 begon de Britse journaliste Sophy Roberts aan een zoektocht die haar gedurende de komende jaren kriskras door de uitgestrektheid van Siberië zou leiden. Haar doel: een piano vinden voor de briljante pianiste Odgerel Sampilnorov. Her en der verspreid in het onmetelijke land vindt ze piano's van allerlei allooi: niet alleen bescheiden buffetpiano's van Sovjetmakkelij maar ook indrukwekkende Steinways die daar op de meest bizarre manieren verzeild zijn geraakt. Per slee, paardenkoets, boot, of vastgebonden op het dak van een treinwagon, meegereisd met ballingen, kolonisten en avonturiers. Met 'De verdwenen piano's van Siberië' schreef Sophy Roberts zowel een adembenemende cultuurgeschiedenis als een lyrisch reisverslag doorheen een van de meest onherbergzame gebieden ter wereld. De charme van dit boek schuilt in de manier waarop Roberts zich verzoent met de onvoorspelbaarheid van haar queeste. De ene ontmoeting leidt tot de andere, iedere nieuwe ontdekking opent een brede waaier aan verhalen en anekdotes. Het is de veelheid van details, geschiedenissen en illustere figuren die dit boek zo verslavend maakt. Roberts leert je dat Siberië groter, betoverender en oneindig veel complexer is dan de clichés willen doen geloven. En ze laat je beseffen hoe onontbeerlijk muziek is, 'als een vriend in nood', om ontbering en eenzaamheid te doorstaan en de mens in jezelf te bewaren.

editor

Door Jan Dertaelen sinds 6 maanden en 15 dagen