Alle genres


Ontdek hier onze favorieren. U kan ook op genre of op lezer selecteren.

Meisje, vrouw, anders -- (Fictie)
Bernardine Evarito

Spitant! Urgent! Wervelend! Een bom, geschreven met een vaart van jewelste. Het vertelt, toont, klaagt aan zonder ooit belerend of pamflettair te worden. Meeslepend tot het einde. Lang geleden dat ik zoiets gelezen heb. Van Londen tot Schotland, van een non-binaire socialmedia-influencer tot een 93-jarige vrouw op een boerderij. Meisje, vrouw, anders volgt twaalf personages van kleur die op zoek zijn naar iets – een gedeeld verleden, een onverwachte toekomst, een plek om thuis te komen, een geliefde, een sprankje hoop. Evaristo brengt hen op meesterlijke wijze samen en herinnert ons aan datgene wat ons verbindt in tijden van verdeeldheid.

editor

Door Katrien Merckx sinds 2 dagen

Meisje, vrouw, anders -- (Fictie)
Bernardine Evarito

Spitant! Urgent! Wervelend! Een bom, geschreven met een vaart van jewelste. Het vertelt, toont, klaagt aan zonder ooit belerend of pamflettair te worden. Meeslepend tot het einde. Lang geleden dat ik zoiets gelezen heb. Van Londen tot Schotland, van een non-binaire socialmedia-influencer tot een 93-jarige vrouw op een boerderij. Meisje, vrouw, anders volgt twaalf personages van kleur die op zoek zijn naar iets – een gedeeld verleden, een onverwachte toekomst, een plek om thuis te komen, een geliefde, een sprankje hoop. Evaristo brengt hen op meesterlijke wijze samen en herinnert ons aan datgene wat ons verbindt in tijden van verdeeldheid.

editor

Door Katrien Merckx sinds 2 dagen

De wijde Sargassozee -- (Fictie)
Jean Rhys

Een broeierige en mysterieuze roman waarin Jean Rhys een stem geeft aan krankzinnige Bertha, de eerste mevrouw van Rochester uit de beroemde klassieker van Emily Bronte. Schitterend. En nu ga ik eindelijk “Jane Eyre” eens lezen.

editor

Door Katrien Merckx sinds 20 dagen

De verdwenen piano's van Siberië -- (Non-fictie)
Sophy Roberts

In de zomer van 2015 begon de Britse journaliste Sophy Roberts aan een zoektocht die haar gedurende de komende jaren kriskras door de uitgestrektheid van Siberië zou leiden. Haar doel: een piano vinden voor de briljante pianiste Odgerel Sampilnorov. Her en der verspreid in het onmetelijke land vindt ze piano's van allerlei allooi: niet alleen bescheiden buffetpiano's van Sovjetmakkelij maar ook indrukwekkende Steinways die daar op de meest bizarre manieren verzeild zijn geraakt. Per slee, paardenkoets, boot, of vastgebonden op het dak van een treinwagon, meegereisd met ballingen, kolonisten en avonturiers. Met 'De verdwenen piano's van Siberië' schreef Sophy Roberts zowel een adembenemende cultuurgeschiedenis als een lyrisch reisverslag doorheen een van de meest onherbergzame gebieden ter wereld. De charme van dit boek schuilt in de manier waarop Roberts zich verzoent met de onvoorspelbaarheid van haar queeste. De ene ontmoeting leidt tot de andere, iedere nieuwe ontdekking opent een brede waaier aan verhalen en anekdotes. Het is de veelheid van details, geschiedenissen en illustere figuren die dit boek zo verslavend maakt. Roberts leert je dat Siberië groter, betoverender en oneindig veel complexer is dan de clichés willen doen geloven. En ze laat je beseffen hoe onontbeerlijk muziek is, 'als een vriend in nood', om ontbering en eenzaamheid te doorstaan en de mens in jezelf te bewaren.

editor

Door Jan Dertaelen sinds 20 dagen

De geheugenpolitie -- (Fictie)
Yoko Ogawa

'De geheugenpolitie' werd oorspronkelijk gepubliceerd in 1994, maar na het verschijnen van de Engelse vertaling in 2019 werd het boek plots een internationale hit. Het vertelt over een geheimzinnig eiland waar de dingen een voor een verdwijnen en vergeten raken, en waar een sinistere eenheid van ordetroepen erover waakt dat ieder verdwenen object tot het laatste spoortje wordt uitgewist. De lijntjes naar het schrikbewind van de fascisten of de sovjets zijn snel getrokken, maar een eenzijdige vergelijking met Mao's China, Stalins Rusland of Hitlers Nazi-Duitsland gaat niet op. Ogawa schrijft niet over specifieke regimes maar over de menselijke conditie binnen systemen waarin individualiteit en persoonlijkheid verdampen. Ze herinnert ons aan al die mensen die doorheen de geschiedenis gedwongen werden om hun bezittingen, namen, talen en tradities op te geven alvorens ze zelf werden uitgewist. Wat begint als een duister sprookje krijgt al snel de allure van een complexe allegorie over totalitarisme en kwijnende menselijkheid. En de reikwijdte ervan gaat zelfs veel breder. De politieke dimensie is slechts een van de vele. Je kan er evengoed een diepzinnige meditatie over de dood in lezen. Over de pijn van het afscheid nemen, het langzaam loslaten van de wereld en het leven, het stille verzet tegen een onontkoombare lotsbestemming, en uiteindelijk de aanvaarding van het einde. 'De geheugenpolitie' is een boek dat zich niet makkelijk laat wegleggen. Er schuilt een dwingende aantrekkingskracht in het onherroepelijke wegkwijnen van het eiland en het weemoedige relaas van de verteller. Ondanks de dystopische ondertonen is dit geen flitsende sciencefiction thriller, maar een zachtmoedig boek over mensen die onvoorwaardelijk voor elkaar zorgen en zich vastklampen aan het leven.

editor

Door Jan Dertaelen sinds 20 dagen

Zo'n leuke leeftijd -- (Fictie)
Kiley Reid

"Zo'n leuke leeftijd" is een meeslepende debuutroman over een jonge zwarte oppas die terecht komt bij een klassiek Amerikaans gezin. Een boek over volwassen worden en onbezonnen jong zijn, maar ook over alledaags racisme in een door en door witte samenleving (vaak microracisme en niet het openlijke getier op sociale media). "Dé literaire ster" zoals The Thimes het omschreef lijkt me misschien wat overroepen en ik betrap me erop dat ik aarzelde om het boek in de kijker te zetten omdat het door sommigen wordt wegggezet als "lichtere literatuur". Maar wat is dat toch met het beoordelen van literatuur dat niet (of minder) leeft bij series en een avondje bingewatchen? Dus heb je zin in een relaxe avond met een leuk boek? Gewoon doen: leg je achterover in de zetel en laat je entertainen. Heerlijk ontspannend.

editor

Door Katrien Merckx sinds 2 maanden en 3 dagen

Train Dreams -- (Fictie)
Denis Johnson

"Treindromen" is een epos in miniatuur, een literair pareltje van nauwelijks honderd pagina's, de perfecte novelle. De spaarzame taal gaat gepaard met een overdaad van emoties. Het is het verhaal over de lange levensloop van Robert Grainier aan het begin van de twintigste eeuw. Hij groeit op in het onherbergzame maar snel veranderende landschap van het Amerikaanse Westen en verdient de kost als rondtrekkende arbeider om mee te werken aan de bouw van het fel groeiende spoorwegennet in het begin van de 20e eeuw. Hij vindt geluk bij een vrouw en hun dochtertje, maar een vreselijke bosbrand verandert de loop van zijn leven voor altijd. Overmand door verdriet en verlies leeft Grainier verder in zijn eigen wereld, terwijl rond hem de vooruitgang zichtbaar oprukt. Die opkomende moderniteit staat haaks op een een samenleving die doordrongen is van folkloristische magie, grote onwetendheid, bijgeloof en indiaanse legendes van de inheemse stammen. Op een weemoedige wijze maakt de auteur ons duidelijk dat ook deze manier van leven samen met Robert Grainier langzaam en onopgemerkt uit het zicht zal verdwijnen: 'Bijna iedereen in die contreien kende Robert Grainier, maar toen hij overleed in zijn slaap, ergens in november 1968, lag hij de rest van de herfst en de hele winter dood in zijn hut, zonder dat hij gemist werd. Een stel wandelaars stuitte toevallig op zijn stoffelijk overschot in de lente. De volgende dag keerde het tweetal terug met een arts, die een overlijdensbericht opmaakte, en met een schep die ze aantroffen, staande tegen de hut, groeven ze met zijn drieën beurtelings een graf op het erf, en daarin rust Robert Grainier.' Met nog geen 100 pagina's kan je het je veroorloven om deze prachtige novelle langzaam te lezen of rustig een tweede maal te herlezen.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 4 dagen

Afscheid -- (Fictie)
Juan Carlos Onetti

Onetti (1909 - 1994) rekende deze dunne roman zelf tot zijn beste werk: het raadselachtige, verstoorde portret van een man die zich laat opnemen in een sanatorium. De schrijver speelt een sluw en delicaat spel met zijn lezer. Alle informatie die je krijgt ontstaat in de dagdromen van een nieuwsgierige, glurende buitenstaander. Je deint mee op de stuwende cadans van zijn steeds verder golvende verzinsels. Tegen beter weten in word je zijn medeplichtige, laat je jezelf inwikkelen in een net van leugens en fantasie. En net dat is de overrompelende kracht van Onetti's vertelkunst: je loopt er met open ogen in, geïmponeerd door de rijke taal en de complexe, uitwaaierende zinnen die je steeds verder het labyrint in lokken.

editor

Door Jan Dertaelen sinds 2 maanden en 4 dagen

Aan de Europeanen van vandaag en morgen -- (Non-fictie)
Stefan Zweig

Dat Stefan Zweig zich een Europeaan voelde tot in zijn diepste vezels bewijzen deze drie lezingen die onlangs in een Nederlandse vertaling zijn verschenen. Ze zijn een hartstochtelijk pleidooi voor de eenmaking van Europa, geschreven in de donkere periode van de jaren '30 toen Zweig moest vluchten voor het naziregime. Het is verrassend hoe ver hij zijn tijd vooruit was in zijn voorstellen om van het lappendeken dat Europa was één gemeenschappelijk 'vaderland' te maken, één continent van cultuur en humanisme. Zo pleit hij voor een internationale uitwisseling van studenten en koestert hij het idee om halfjaarlijkse culturele hoofdsteden aan te duiden want "Als we meer over de geschiedenis en de cultuur van de ander te weten komen," schrijft hij "dan is de ander niet slechts een onbekende, maar een broeder'". Opmerkelijk is zijn voorstel om 'fake news' te bestrijden en om samen een Europees mediakanaal op te richten: "De ervaring leert dat de haat tussen naties, rassen en klassen of tussen afzonderlijke groepen mensen nauwelijks van binnenuit ontstaat, maar meestal voorkomt uit besmetting of ophitsing; en het gevaarlijkste middel om dat aan te wakkeren, zijn de publiekelijk verspreide onwaarheden.'" Verder oppert hij de idee om vakorganisaties op te richten waarin delegaties van boeren, arbeiders, intellectuelen uit de verschillende Europese landen elkaar kunnen ontmoeten en van gedachten wisselen. "Zo creëert men een groepsgevoel en benadrukt men de overeenkomsten in plaats van de verschillen." Want, zo zegt hij in zijn laatste toespraak, "zelden was de atmosfeer van de wereld (met name van ons oude Europa) zo vergiftigd door wantrouwen, verdeeldheid en angst.’" Men kan Zweig een idealistische eurofiel noemen, ook als hij verwijst naar het antieke Rome als ideaalbeeld van eenwording maar toch zijn deze lezingen buitengewoon interessant. Ze tonen niet alleen een groot humanist en een rondreizende kosmopoliet die tijdens het opkomend fascisme moedig vecht voor wederzijds begrip en eenmaking van een continent, maar ook vanwege heel wat parallellen met de hedendaagse tijd zoals het groeiend wantrouwen jegens Europa, de Brexit, vreemdelingenhaat, opkomend nationalisme... Interessant en het lezen waard is het nawoord van de vertaler en samensteller Thomas Huttinga, waarin hij de lezingen kadert en actualiseert.

editor

Door Edith Aerts sinds 2 maanden en 4 dagen

De stilte -- (Fictie)
Don DeLillo

Wat als alle technologie het plots laat afweten, geen telefoon het nog doet, geen lift nog op en neer gaat? Don DeLillo's nieuwe roman is geen doorsnee dystopie maar een filosofische verkenning van wat er gebeurt wanneer de mens ieder houvast verliest. Het gaat hem niet om het doemdenken en de rampscenario's. DeLillo gaat op zoek naar de kanteling, het moment waarop het besef indaalt dat niets nog is als voorheen, en de verlammende stilte die daar op volgt. Een knappe, sobere roman die tast naar de essentie van de mens in de eenentwintigste eeuw.

editor

Door Jan Dertaelen sinds 2 maanden en 4 dagen